Langzaam eten. Hoe doe je dat?

Afgelopen weekend had ik een supergezellig etentje.
Ik was met mijn zusje en nog wat anderen. Een vriendin van ons werd 40 en had ons uitgenodigd voor een etentje.
Een snoepmenuutje. Dat betekent dat je voor elke gang meerdere kleine hapjes krijgt om te proeven. Drie gangen met een klein soepje tussendoor. We waren totaal met 7 dames en hebben continue in een deuk gelegen. We waren schaamtevol luidruchtig.
Als je dan zo gezellig met elkaar eet let je op elkaars eetgewoonten. Sommigen beginnen meteen, sommigen wachten tot het drinken is bezorgd. Wat erg opviel is dat mijn zusje en ik bij de eerste gang al als eerste onze bordjes leeg hadden. Mijn zusje eigenlijk nog sneller dan ik. het verbaasde iedereen eigenlijk dat we zo snel klaar waren. Mijn zus zei dat ze altijd al zo snel heeft gegeten. En ik eigenlijk ook. De tweede gang heb ik heel langzaam geprobeerd te eten, maar dat is onwijs lastig. Ik ben ook expres later begonnen, want ik merkte dat ik als eerste aanviel.. Het was nog steeds heerlijk hoor en het toetje, had ik als één van de laatste op, maar dat kwam omdat het aarbeienijs zo verrukkelijk was.

Op Internet kun je cursussen doen om in acht weken langzamer te eten. Wees bewust van je voedsel. Voel de textuur. Proef de typische smaak. Concentreer je op wat je doet. Kauw vaak voordat je doorslikt.
Andere trucjes zijn, kleiner bord, kleiner bestek. Eet bijvoorbeeld met stokjes of iets anders dat het proces vertraagd. Zo krijgt je lichaam meer tijd om aan te geven dat het genoeg is, werkt het beter. Houd je aandacht bij het eten en niet bij andere dingen.

Mijn tip: Eet alleen aan tafel! Ook koekjes en snoep, etc..

Zie ook www.mindful-eten.nl

Simpel!

Gisteren was kwam ik iemand tegen in een koffiehuisje,  die ik ken van een aantal jaar geleden. We waren samen aan het sporten bij de Fysio om onze klachten te verhelpen of te stabiliseren. Toen was ik redelijk op een gewicht wat ik normaal vind. Zij was daarentegen veel te zwaar. Ze verstond dingen niet goed, was lekker eigenwijs en deed gewoon haar ding daar zonder zich aan te trekken van anderen.

Nu herkende ik iets in haar gezicht. Ze was 24 kg lichter geworden en ging nog wel steeds naar de fysio. Ik allang niet meer. We waren het er allebei over eens. Als je minder gewicht hebt, kun je het beter aan en heb je veel minder last van je lijf. Ze was er trots op dat ze zo was afgevallen en mijn vriendin die erbij was, vroeg direct hoe ze dat had gedaan.

Het is gewoon erg simpel. Gebruik gewoon je gezonde verstand. Je moet goed bewegen en niet te veel eten. Punt!
Wij moesten hartelijk lachen, want zo is het ook eigenlijk. Te veel is nooit goed. Als je veel beweegt kun je wat meer eten, als je weinig beweegt eet je wat minder. Heel logisch. Waarom gaat heel afvallend Nederland op zoek naar hulp terwijl het gewoon zo simpel is?

Discipline ontbreekt vaak. Het gemak waarmee mensen liever iets aannemen van een ander, dan zelf iet te moeten bedenken. Kijk naar de Sonja-Bakker-hype. Ze heeft niet eens echt een uitstraling, aldus de mevrouw die wij tegenkwamen, maar hoe fijn is het als je niet hoeft na te denken over wat je moet eten. Je krijgt alles voorgekauwd(niet letterlijk gelukkigKnipoog) en het werkt nog ook. Maar dan is het boek uit en moet je het zelf doen. Het enige wat je dan nog weet is dat je een paar gerechten uit Sonja's boek nog wel wil eten, maar dat je nu eindelijk weer eens iets anders mag eten dan wat zij je oplegt. Langzaam aan komen er weer wat kilootjes bij. Zo gaat het immers steeds.
Gewoon goed nadenken en je gezonde verstand gebruiken.

Met stof tot nadenken gingen we de deur van het koffiehuisje om weer verder te gaan met onze wandeling.
Wat een leuke ontmoeting allemaal niet met je kanb doen.
Ook heel leuk om eens een andere kijk op de zaak te hebben. Nou ja.... eigenlijk geen andere kijk, maar de kijk op afvallen.

Het is gewoon simpel. Gebruik je gezonde verstand!

"Ik kan het niet"

De maat is vol! Wat?... De maat is veel te groot. Ik wil dit niet. Ik MOET minder gaan eten. Ik blijf me maar volstoppen met dingen die ik niet nodig heb(naast mijn gewone maaltijden) Te veel dus! Maar hoe komt dat toch? Hoe kan het nou toch steeds dat ik het niet doe, niet kan.
Mensen om me heen zeggen me: het valt toch best mee, zo dik ben je toch niet! Maar ik blubber aan alle kanten. Dit ben ik niet, dit moet mijn lijf niet zijn. Ik kan dit niet accepteren.En ik vind het suf dat anderen dat wel doen. 
 
Al vanaf het begin van het jaar ben ik punten aan het tellen. Nou ja... ik tel de normale maaltijden, maar de rest... Dat heeft toch ook geen zin. Ik heb het wel eens een week gedaan, maar dan ga ik mezelf voor de gek houden. Ik kan het gewoon niet, zeg ik dan tegen mezelf.
Als mijn kinderen dat zeggen, zeg ik altijd: "Kijk me eens aan en zeg eens: Ik ben Jantje(fictief) en ik kan alles. Want je kunt namelijk alles, als je er maar in gelooft. Zeg eerder tegen jezelf: Ik kan het wél!!
Ik probeer ze te laten inzien, dat je je eigen gedachten kunt veranderen en daarmee deuren voor jezelf opent.
Nu moet ik het tegen mezelf zeggen, ik ben aan de beurt: "Ik ben de eeuwige strijder en IK KAN ALLES!
Zo.... Dat is de eerste stap.

Natuurlijk kan ik het wel. Ik probeer mezelf alleen steeds tegen te spreken en geef bijzonder snel op. Maar nu niet meer.. HAHA.. DE KNOP IS OM!

De psychische bijdrage aan deze ommezwaai moet ik voor mezelf gaan uitwerken. Ik heb een lijst gemaakt van de gewoontes die geen succes maar een neerwaarts effect hebben. Ik moet die gewoontes afleren of omdraaien. Ik moet gemakken uitsluiten en ik moet vooral mezelf iets gunnen en mezelf niets meer ontzeggen. Daar ben ik toch wel zo de mist mee ingegaan. Ik wil mezelf ook niets meer ontzeggen. Ik vind mezelf veel te leuk! Veel leuker in een kleinere maat dan nu... Ik heb de broeken nog liggen.

En als ik het moeilijk heb, ga ik de succesverhalen lezen van mensen die het wel hebben gedaan. Ik kan dat ook!

Wordt vervolgd!

 

Eureka!

Op Facebook kwam ik in contact met een klasgenootje van vroeger op de Mavo. Zij is een jaartje jonger, maar net zo gezellig als ik. Geen kinderen, alleenstaand. Ik zag haar toen altijd als dat kleine grietje. En mezelf als een stevige, altijd te zware, lompe meid..
Dat is niet echt zo, maar zo zag ik mezelf. Correctie: zo zie ik mezelf.

Ik heb een tijdje geleden afgevallen met shakes. Dit gaat in een razend tempo, je ziet het er letterlijk vanaf gaan. Het was een heerlijk gevoel, want het was me al zolang niet gelukt om iets kwijt te raken. Ik kon eindelijk de kleding dragen die ik alleen maar mooi vond staan op anderen en paspoppen. Nu had ik het zelf aan en het stond geweldig. Ik was er blij mee en trots op enz... Maarrrrrr
Ik voelde me gewoon hetzelfde en was nog steeds bezig met hoe mijn kleding me staat en of dat ene blubbertje niet boven mijn broek uit kwam, of dat je mijn onderbroek er doorheen ziet. Daar heb ik me altijd al druk om gemaakt.

Toen ik weer normaal moest gaan eten heb ik gekozen om koolhydraat beperkt te gaan eten. Ten eerste omdat ik ervan overtuigd was dat teveel aan koolhydraten op de dag zorgt ervoor dat je er nog meer wil.  Terwijl als je dat veel minder eet, heb je ook veel minder behoefte eraan. Dat staat voor mij als een paal boven water. Toch ging ik weer meer eten ook zonder koolhydraten, gewoon omdat ik het lekker vond. en ik merkt dat heel traag er toch weer wat bij kwam.

Toen ik dat merkte verloor ik mijn geloof in het juiste en wist ik het gewoon niet meer. Ik woon met een aantal koolhydraten monsters die nergens last van hebben en ik at iedere keer afwijkend van hen. Dat begon me de keel uit te hangen. Ik draaide dieet-door.. Ik vond alle regels zo vervelend, ik wilde gewoon eten waar ik zin in had. Dát had ik dus niet moeten doen, want ik ben nu echt geworden wat ik altijd van mezelf vond.

De vraag is... Is het zo dat je bent wat je van jezelf vind? Dat je zelf kunt beïnvloeden hoe je eruit ziet door je gedachten te veranderen. Dat moet ik eens gaan uitproberen. Wie ben ik eigenlijk?

Veel mensen zeggen tegen mij dat ik er prima uit zie en dat er niks mis is met mij. Ik heb de vrouwelijke rondingen wel, maar ik heb altijd het idee dat ze dat tegen mij zeggen omdat dat zo hoort. Ze zullen toch nooit tegen me zeggen dat ze me te dik vinden, toch? Maar misschien moet ik er zelf eens vol in gaan geloven dat er niks mis is met mij.

Uiteindelijk heb ik het toch allemaal zoals ik het vroeger voor me zag(wel op een wat latere leeftijd, maar dat is overmacht). Dus ik moet mijn lijf "gewoon" goed gaan zien.
En misschien heb ik het dan wel beter voor elkaar dan dat kleine grietje van vroeger!?Ik denk namelijk meteen dat zij het beter voor elkaar heeft?!(waarom weet ik eigenlijk niet??)

Eerst morgen de Hight Tea van mijn beste vriendin doorstaan Ik heb besloten dat ik heel langzaam ga eten en extra ga genieten. (en natuurlijk niet te veel eten)Vooraf even hardlopen en fruit als lunch en maandag ga ik daar eens nader onderzoek naar doen!

Wordt vervolgd!

De start.

De aftrap!

Ik ga van start met mijn log. Waarom? Ik wil mijn gedachten kwijt, ik wil ze delen. Ik wil mijn mening kenbaar maken, laten merken dat het lastiger is dan men denkt. Ik wil laten zien dat het NIET eenvoudig is. Waar gaat het over. De eeuwige strijd.. Enig idee?

Natuurlijk.. de onderlinge strijd tussen mij en mijn andere ik. Mijn gevoel en mijn verstand. Hoe wil ik eruit zien en hoe zie ik eruit. Hoe komt het nou dat ik wanhopig wil om er anders(beter) uit te zien, maar dat ik het nodige dat ik ervoor moet doen op de één of andere onverklaarbare wijze niet voor elkaar krijg?

Ondertussen ben ik de alleswetende goeroe als het gaat om verschillende manieren om dat doel te bereiken. Met vet, zonder vet, weinig of juist meer. Andere combinaties, meet van dit, minder van dat. Het is om gek van te worden. Wat is nu goed voor je en wat past bij je?

Een terugblik.
Alles begon eigenlijk al na de eerste drie maanden van mijn leven. Volgens overlevering moest ik toen al op dieet(brrrr. gruwel woord) Ik groeide te snel, dus ik moest minder eten. Nu ben ik opgegroeid in een gezin waar eten wel één van de belangrijkste onderwerpen van gesprek was. En ook werd er letterlijk veelvuldig gebruik van gemaakt. Met een vader als slager, was er in ieder geval vlees in overvloed. Mijn ouders, beide geboren in de oorlog, opgegroeid in een tijd dat men niks had, hadden nu alles in overvloed. Laten we maar zeggen:"Ze zorgden goed voor ons". En nog steeds als ik vraag hoe de vakantie was, krijg ik steevast te horen, dat het eten goed is! Kortom, ik ben rondom eten opgegroeid.
Als puber was ik er ook al mee bezig. Toen dronk je al voor je zestiende, dat was allemaal geen punt. Voor mijn zestiende had ik al besloten dat ik geen bier meer zou drinken(dat maakt dik) en geen vla meer zou eten(om dezelfde reden).
Dat heb ik heel lang volgehouden. Ik drink nog steeds helemaal geen alcohol en vla is niet echt mijn favoriet.Ik vond ook dat iedereen er beter uit zag dan ik(Dat was natuurlijk lang niet zo, maar je blik kan soms vertroebeld zijn op je veertiende). Het spreekwoord zegt: "het gras is altijd groener bij de buren". Dus dat gold voor mij ook. Ik was niet erg tevreden met alles. Dat is lastig als je ook nog puber bent.
Lang verhaal kort maken. Eten gaf troost, eten was gebruikelijk, eten was goed, gaf mij een goed gevoel. Pech voor mij kon mijn lichaam dat allemaal niet zo snel verbranden als andere lichamen dat konden(het zal wel genetisch bepaald zijn?!). Dus er moest wat af. Hartstichting, sap, fruit, brood. Er waren manieren voor elk type voedsel en alles hielp, tijdelijk. Weer 'normaal' eten en langzaam kwamen de vormen weer terug. Soms was er een periode, dan ging het vanzelf(stress), maar als dat weer voorbij was.... bergje op!

Samenwonen, sporten, verhuizen, relatie voorbij, verhuizen, andere baan... alleen wonen, stabiliteit voor een tijdje. Andere baan
Nieuwe relatie, samenwonen, toename, montignac, succes. Deeltijd HBO. Doordat dat toch echt heel anders eten is, moeilijk vol te houden. Dat eten maken is veel werk(wel erg lekker). Studeren kost veel tijd.
Eerste kind(25+) Weight watchers.. succes.. Tweede kind, verhuizen, andere baan meer werken, minder werken, meer werken. Zorg voor kinderen, hogere leeftijd, minder makkelijk. Toch blijven proberen. WW was ik alweer zat. blijven zoeken naar de ultieme methode. Toen de maat vol was, kwam ik iemand tegen die er echt goed uitzag, na een periode van gevuldheid.. het geheim. Shakes.. Dat was de oplossing. En het werkte prima.. MAAR.. als ik weer normaal moest gaan eten, kon de rem er niet op en vlogen de kilo's er letterlijk aan. je zag het eraan komen bijna. Wat die shakes(in combinatie met mijn leeftijd) met mij hebben gedaan is eigenlijk het meest schadelijk geweest. Daar ben ik nu nog van aan het herstellen. volgende stap. Koolhydraatbeperkt. Heel weinig brood(maar dat is zo lekker) Koolhydraten zijn de boosdoener van de trek. Dat zegt mijn verstand. Brood mag af en toe best..zegt mijn gevoel.

Kortom de strijd barst weer los..